spacer
Contact Fondslijst Deelnemers beurs 1998-2006 Archief Links

JAN LAUWEREYNS

Addertje zonder kop
Het bloembed van de werkelijkheid
De boeke-kas
Het zwijgen van de dichter

terug naar fondslijst

o home

 

file:\\ druksel \ fondslijst \ lauwereyns \ bloembed \de smedt

Erik de Smedt in 'De leeswolf', nr. 4, 2004, p. 302

GeÔnspireerd door contacten met dichters en gedichten op Poetry International 2003, schreef Jan Lauwereyns een essay over 'goede poŽzie'. Zijn stelling is dat ook raadselachtige, weinig gebruiksvriendelijke gedichten wijzen op een verborgen agenda van de dichter als wereldverbeteraar. Met moraliserende poŽzie kom je er niet meer in deze tijd. De waarheid vind je achter de coulissen. Fijnzinnig commentarieert hij gedichten van Chris Abani en Jalal El-Hakmaoui: geweld niet met geweld beantwoorden, maar met de meest basale ethische keuze, die voor het leven - "zacht groen mos dat de brokkelende muren streelt". In dialoog met Pasolini, Blanchot en Van Bastelaere diept hij de gedachte uit dat het goede is wat te voorschijn komt na ontkenning. PoŽzie van de Chinese dichter Che Qianzi (scherpe flarden uit een droom) en van Paul Bogaert (uit 'Circulaire systemen') toont dat de dichter dwangmiddelen gebruikt om de blik van de lezer vast te houden. Concentratie op het banale detail "creŽert tijd en ruimte waarin nieuwe inzichten geboren kunnen worden". PoŽzie heeft iets van het 'fire farming' dat de Australische aborigine doet: het dorre gras in brand steken zodat kleine scheuten tussen de as een kans krijgen om tot iets gezonds uit te groeien. Lauwereyns essayeert verfrissend en onpretentieus, met zijsprongetjes naar de wetenschap en een open mondiale blik. Het postscriptum is het gedicht "Vier vergelijkingen bij een lijk". Het bewijst dat ook zijn poŽzie niet stil is blijven staan. Typografie en vormgeving van dit boekje zijn een lust voor het oog.


 

html by Tankred
version 2.2 - © Druksel