file:\\ druksel \ fondslijst \ alfred schaffer \ fragment

Het duurt niet lang meer of we zullen aan je bed staan.
Met verse bloemen en een ogenblik geduld.
Zo vormen we een uitgelezen gezelschap,
een schaamteloze opvoering. Met één been in het graf,
het decor van bordkarton, dat spaart ons kosten.
Hoe je je best zal doen je aandacht bij de les te houden:
is ons enthousiasme niet aanstekelijk, het alibi niet waterdicht?
Dus je liep naar het raam en struikelde stellen we vast
en je knikt. Iets te gretig. Een botbreuk denk je,
niet meer te herstellen. Een wolk schuift voor de zon,
het drama komt maar niet op gang en wij staan op,
gaan zitten, staan weer op en jij draait je op je zij
zodat je ons kunt blijven volgen, nee, zo makkelijk
komen we niet meer van je af. Wat heeft ons hier gebracht, of                liever,
waar draait dit straks op uit, toch niet op goede bedoelingen?
In een dorp, ver van deze plaats en tijd, wordt nu
een schaap als offer voorgeleid, we vermoeden
dat de symboliek op ons van toepassing is.
De man die het schaap schonk wordt in tranen omhelsd -
hij is ons allicht niet onbekend, integendeel,
zijn naam zij geprezen. Sappig vlees, je reinste omkoperij.
Het beest staat hevig blatend temidden van de opgefokte                menigte,
het kan werkelijk geen kant meer op, geef ons volk één vinger
en de opwinding is niet meer te stuiten,
het scherpe gejoel maakt deze ruimte tot een schuilkelder,
de klok tikt en tikt, je avondeten zal intussen koud geworden                zijn.
De bloemen doen het nog altijd prachtig. Dank je wel.
Met een oog naar de deur gericht. Goed dan zullen we zeggen,                vertel het
ons nu maar, zoals je ziet we hebben nog een paar minuten.